Ermin,Gövdesi ince uzun, bacakları kısa, başı küçük ve basık, boynu da çok esnek ve uzundur. Küçüklüğüne karşın çok yırtıcı ve usta bir avcı olan bu hayvan en çok tarla faresi, sıçan gibi “kemiricilerle, ara sıra da kuş yumurtası ve balıkla beslenir. Kendinden daha büyük avlara saldırmaktan çekinmeyecek kadar gözü pek bir avcı olan gelincik, çok gelişmiş olan koku duyusuna güvenerek genellikle geceleri ve tek başına avlanır. Avını ensesinden ısırarak öldürür ve her gün ağırlığının yarısına yakın sıçan ya da fare yer. Bu zararlı kemiricilerin aşırı çoğalmasını önledikleri için gelincikler insana yararlı hayvanlardır. Avı hava kararırken başlamayı tercih eder. Kurbanlarını bulmak için özellikle duyma ve koku alma duyularını kullanır ve bunun için sık sık arka ayaklarının üstünde ayağa kalkarak dikilir. Bir kurban bulduğunda usulca yanaşıp aniden o hayvanın üzerine atlar, ensesini ısırarak öldürür ve sonra onu sığınağına taşır. Eskiden kakımlar kurbanlarının kanını emdiği söylenirdi, ama bu doğru değildir.
Türkiye’de de çok bol bulunan bayağı gelincik yuvasını toprakta kazdığı oyuklarda ya da kurumuş ağaç gövdelerinde yapar. Kış ortasına rastlayan çiftleşme döneminden sonra dişiler nisan ya da mayıs ayında 4 ile 8 arasında yavru doğurur. Bazı türler yılda iki kez yavrulayabilir ve her gebelikte 13 kadar yavru doğabilir.
Kokarca, mink ve kakımla aynı cinsten olan gelinciklerin kızıl kahverengi kürkü, mink ve kakımın kürkü kadar değerli olmamakla birlikte yumuşak, kısa ve sık tüylüdür. Kışın postunun rengi açılarak beyaza döner. Kakım ve gelinciğin kış postundan elde edilen bu lekesiz beyaz, bol tüylü yumuşak kürklere “ermin” denir.
İlk yorum yapan olun