Düvaz, düvazimam ya da düvazdeh imam; Alevi-Bektaşi edebiyatında başta Hz. Ali olmak üzere içinde; Ehl-i Beyt ve On iki imamın isimleirinin geçtiği onların faziletlerinin anlatıldığı onlar için söylenmiş deyiş ve nefeslere denir. Düvazimam, Farsçada on iki imam anlamına gelen Düvazdeh imam’ ın Anadolu’ daki söyleniş biçimidir.
Bektaşi Edebiyatında düvazların pek güzel şekilde , çok şairane ve çok zarifane örneğin bir dörtlük,bir beyt-in içine Oniki İmam adının sığdığı düvazlerde yazılmıştır. Saz ve sima bulunan toplananlarda baştan bir düvaz okuyup çalmak usuldedir. Aleviler-de düvaz okunurken erkekler diz çöker, bacılar ayağa kalkarlar. Bazı yerlerde ise, erkekler ve bacılar, nefes okunduğunda olduğu gibi cemaat dinlerler. Tabiki sukunet içinde vede düvazlerdeki , en son kıtasında düvaz-ı kim yazdıyse ismi okunduğunda el ile ‘’Niyaz’’ edilir. O anda bacılar ayağa kalkmaz. Düvaz dinlenirken tefekkür ile dinlenmesi önemle bilinmesi gerekir.