Tevil, (Arapça).
Durum, biçim
Bir sözü veya davranışı görünür anlamından başka bir anlamda kabul etme, çevri.
Bir nesneye redd ve irca’ etmek. Döndürmek. Te’vil kelimesi, bazı müfessirlere göre, rücu’ mânasına olan “Evl: ” den alınmıştır. Müfessirlerce: Bir âyet-i kerimenin mânasını bir nesneye irca’ ile beyan etmektir. Bazılarınca da (Evvel: ) lâfzından alınmış olup kelâmı evveline sarf ve irca’ eylemektir. Bazılarınca da hükümet ve siyaset mânasına olan (İyalet: ) den alınmıştır ki, te’vil eden kimse, zihin ve fikrini kelâmdaki sırrın tetebbuuna taslit etmekten ibarettir ki, kelimeden maksud olan mâna zâhir ve söyleyenin muradı aşikâr ola. Tefsir ve te’vil beynindeki fark ise: Tefsir: Nüzul-ü âyetin sebebinden bahs ve lügat cihetinden kelâmın mevzuuna müteallik maddeye mübâşerettir. Te’vil ise: Âyetlerin sırlarını ve istar-ı kelimatı (kelimeler perdesini ve zarını) inceden inceye araştırmak ve âyetin mâna ihtimâllerinin birini tâyin etmekten ibarettir ki, muhtelif vecihlere muhtemel olan âyetler olur. Kur’anın anlaşılmasında birinci mertebe tenzil, ikinci mertebe te’vildir.Te’vil, bundan başka “rüya tâbir etmek” mânasına gelir ve “hoş kokulu bir nebat” adıdır.
İlk yorum yapan olun